Ontwikkelingswerk Theo Kiewiet Keurmerken te duur voor kleine goede doelen


Dutch version

English version

Deutsch

Fotoserie India daklozen en sponsorgezinnen

Fotoserie ontwikkelingswerk in Kenia

Seed Foundation Nepal


. Start

. Historie
. India
. Nepal
. Kenia
. Foto/video
. Projecten
. Financiën
. Nieuws
. Links

. Contact

.-.-.-.-.-.-.

SPONSORS

Pretty Life: natuurlijk en aangenaam leven

 


1 april 2006
Onze kleine stichting (www.ontwikkelingswerktheokiewiet.nl) heeft vrijdag 27 januari jongstleden definitief besloten om geen aanvraag voor verlenging te doen, voor de Verklaring van geen bezwaar van het CBF, die de stichting tot 1 februari 2006 bezit.
De reden is de onoverkomelijk hoge kosten.
Deze bedragen voor de CBF Verklaring en de eraan verbonden beoordelingsverklaring van een registeraccountant samen meer dan duizend euro per anderhalf jaar.
Met dit bedrag kan de stichting jaar in jaar uit veel betekenen voor de kansarmen in Azië en Afrika. In drie jaar tijd kan met het bespaarde geld een hele basisschool worden gebouwd in Nepal!
We draaien dus ieder dubbeltje om.

Een wereld van verschil met voorbeelden uit het volgende relaas:
Hulporganisaties helpen vooral zichzelf
Nog schokkender vind ik de klachten van expats over hun eigen organisaties. "1 op de 10 euro aan hulpgelden arriveert bij de doelgroep. Creatief boekhouden maakt dat 8 op de 10 in de folders", zei een Afrikaanse rot in het vak. Meer insiders bevestigen dit. Auto's, personeel, tickets, etc., worden onder projecten voor de doelgroep geschaard. Dat is in meer bedrijven het geval, maar bijna 90% van het hele projectbudget -met een ideële doelstelling- is te zot.

Sommigen noemen het gelegitimeerde corruptie. Heel veel geld gaat op aan salarissen van westerse consultants die Rwandezen komen adviseren hoe te handelen. Dat heet 'capacity building', een wereldwijde tactiek. In Cambodja bijvoorbeeld wordt jaarlijks 70 miljoen dollar aan hulp uitgegeven aan 700 buitenlandse consultants: evenveel als het gezamenlijke salaris van alle Cambodjaanse ambtenaren. Het dure advies slaat niet altijd aan, of zoals een Ierse adviseuse het zei: 'No focker wants to have its capacity built here.'
Uit: 'De klagende hulpexpat:Ben jij als cynisch?' www.worldexpat.nl/nl/werken/ontwikkelingswerk/Rwanda
Dat er tot op heden niets daadwerkelijk is gedaan voor kleine stichtingen om te laten zien hoe transparant, efficiënt en effectief ze werken ten opzichte van vele grote goede doelen is misschien geen raadsel.

Want hoe bedreigend is het voor menig organisaties om de huisvesting, personeelskosten, uitvoeringskosten, naast de wervingskosten in Nederland ook bekend te moeten maken?
Waar kleine organisaties dit allang doen en praktisch geen kosten maken in Nederland, is dit bij de grote organisaties heel wat anders, het moet minstens 50% zijn.
En de projecten in het veld waar soms 10% in plaats van 90% ter plaatse komt, zoals in bovengenoemd artikel. En kleine organisaties die 5% uitvoeringskosten hebben ter plaatse en dat nog besteden via de kansarmen zelf.

Er zit veel scheef in de goede doelen wereld.
Dure expats en consultants presteren soms bitter weinig, en vrijwilligers draaien soms ongekend efficiënt en effectief.
Is het in de ontwikkelingssamenwerking eindelijk eens tijd voor het toepassen van 'no cure no pay'?
En andersom de beste beloning voor hen die het best presteren?
Er zijn genoeg mogelijkheden voor toepassing, want er is 4,2 miljard euro per jaar beschikbaar.

Met vriendelijke groet, Theo Kiewiet.

eXTReMe Tracker
© Stichting Ontwikkelingswerk Theo Kiewiet